بهار

  "صبح" آمد بر کار

      آسمان روشن شد

               شب بساطش برچید ،

                          ماه را با خود برد

صبح آمد خورشید ،

                  ناگهان ابر آمد

                                    روی خورشید نشست

    ... باز انگار شب آمده بود

                               آسمان غمگین شد

                                                گریه اش را دیدم ....

.... آنقدَر گریه بکرد که دل ابر به رحم آمد و رفت ...

         ... آسمان روشن شد

                         آسمان خندان شد 

                                           خنده اش زیبا بود

                                                        و بسی گرم چو گرمای امید

 .....و پرستو آمد

           مژده فصل بهار

.... غنچه کوچک سرخ

             داشت کم کم مثل گل وامی شد

                                مادرش هم گل بود و همه اجدادش

             غنچه تا گل شد 

                         بلبل از راه رسید

                                عشق بلبل گل بود

.... دشت گل ها کم کم

                   از خواب بیدار شدند

                          جنگل از خواب زمستانی ناز ...

         ... و بهار

                     بار دیگر

                                 آمد ...

    هوا بوی بهاری تازه می آورد

و دل ؛ تنگِ نگاهِ مهربانی بود

  و او دیگر نمی آمد

    و من در شر شر باران ....

                        ..... نگاهم بر عبور جاده حیران بود

         و یادم آمد از روزی

                    که زیر نم نم باران

                                    که او نیلوفری پیچان

                                               و من چون تکیه گاهی

                                                            خسته از دوران

                                                سرش بر شانهُ من بود

                                                      و از ابر چشمانش چه بارانی

                                                                                  چه بارانی

     و من اما تمام لحظه ها ....

            تمام روزها....

              .....

              .....

              .....

              .....

           ولی دیگر نگاهش با نگاهم آشنا نیست

               گهی در خواب من آید شبانگاهی

               اما امان از خواب بیداری

                   دلم تنگ است

                    دلم تنگ است

                     و دل تنگی

                            چو شب تاریک

                            چو بار خستگی سنگین

                            چو حس بی کسی غمگین

                و من دل تنگِ دل تنگم ....

تقدیم به تو که جایت را نمیدانم ولی نامت همیشه در دلم مانده

"من اینجا بس دلم تنگ است

 و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

بیا ره توشه برداریم ، قدم در راه بی فرجام بگذاریم

ببینم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است "

                       "اخوان ثالث"

این شعر رو چند سال پیش گفتم

اما هنوزم از شعر های دیگم بیشتر دوسش دارم

                     " ای کاش "

ای کاش می دونستی :

          دل من برات شکسته

          قلب من برات تپیده

          اشک من برات چکیده

اما ...

     تو نفهمیدی و رفتی

 دل من ، با تو و همراه تو شد

اشک من همدم هرگاه تو شد

قلب من آینهُ روی چنان ماه تو شد

   و تو ...

        ... همراه براندی

  و تو ...

      ... آن همدم هر گاه براندی

  و تو ...

      ... آیینه شکستی

  و من ...

        ... افسوس ! افسوس!

   وصد افسوس! افسوس !

  که تو رفتی .....

        ............

        ...........

              .... برگرد !!!

آیا کسی هست ؟

هیچکس پاسخ نداد

      هیچ صدایی به گوش نرسید ....

                تنها پژواک صدای خودش

برای شروع چطوره؟