| تبليغات | X |
 |
 |
|
| به جهان دلخوش از آنم که دلی خوش دارم××× آمدم من به جهان، تا که دلی، خوش دارم |
|
"در مزمت عشق"
عشق را دیوانگان باور کنند عقل سالم عاشقی را دشمن است دیگران عاشق شدند ما سوختیم ما اگر عاشق شویم آخر، چه باک ؟ آخر ای یار گرامی عشق زنگار دل است من دلم آیینه گشته دیگرش زنگار نیست دوستان ... باور نکردند از دل آیینه ام گر دلم زنگار گیرد باورم چون می کنند ؟ من دلم را از میان شیشه قلبم به تو دادم نشان قلبم از یک شیشهُ شفاف و صاف و ناب بود یک زمان یک سنگ آمد شیشه قلبم شکست وز پس این شیشه ها دیگر کسی دل را ندید . . .
آهسته اول گفت او عاشق شده دیگری گفتا که شاید عقل از او زایل شده در تمام شهر عاقل ها بپیچید این خبر عاشق است او عاشق ، امّا بی هنر ! یک نفر حتّی حقیقت را نخواند از میان قلب پاک و ساده ام هیچ کس، باور نکردم در جهان اینک امّا من زپا افتاده ام . . .
از زندگی هر زمان درسی به ما آموخته درسهایش گرچه بس آسان ولی من نمی خوانم ، دروسش را چه سود ؟ من نمی فهمم چرا ، آخر خدا ؟!!! این جهان دیگر سفید و پاک نیست قلب های شیشه ای در این جهان دیگر اندک می شود پیدا نمود . . . .
از اوج خود افتاد و مرد هیچ کس این مرگ را باور نکرد هیچ کس قلب مرا تدفین نکرد هیچ کس بر من نگفتا تسلیت . . .
دل من با خداست گر خدا را در دل خود دارم از دنیا چه غم ؟؟ این جهان را با تمام خوب و بدهایش خدا کرده بنا پس اگر بد باشد و بدبینی عیب از چشم ماست . . .
دوباره من بخندم بر جهان تا جهان بر روی من خندان شود چون بدانم هر که بر روی جهان اخمی بکرد اخمها کردند بر او در جهان گر بخندی هرزمان خندان شوند از چشم تو دنیا و آدمهای آن سروده شده به تاریخ بهمن ۸۰ |
|
+ نوشته شده در
شنبه سی ام اردیبهشت 1385ساعت 8:8 بعد از ظهر توسط هما |
|
|
خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
بهر درش که بخوانند بی خبر نرود سواد دیده غم دیده ام به اشک مشوی که نقش خال توام هرگز از نظر نرود بیار باده و اول بدست حافظ ده بشرط آنکه زمجلس سخن بدر نرود |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1385ساعت 11:49 قبل از ظهر توسط هما |
|
|
شعری از جنس بلور
قلب من باز تپید دل من بازشکست قطره اشکی ز نهانخانه چشمم بچکید گریه کردم ، آری ! و دراین گریه تلخ بازهم خنده فنا شد " مرغ عاشق زمیان قفس عشق رها شد " او رفت به اوج ملکوت و من آن شب ! ... با او رفتم و نوای هق هق گریه غریبانه من سکوت شب را بشکست و من آنشب شعری گفتم همه شفاف و زلال " از جنس بلور " و من آنشب شعری گفتم همه آبی چون آب همه روشن چون نور و لطیف چون بال نازک یک پروانه و زپشت شعرم آنطرف شاخه گلی پیدا بود و دمی مکث سپس ... نگاهی کردم ، از پس اندیشه های پریشان دلم اندکی گشتم در میان فکرهای پراکنده خود تا زمیان آنها حرف دلم را بیرون بکشم ولی حیف ! دگربار نشد خرداد ۷۹ |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1385ساعت 10:57 قبل از ظهر توسط هما |
|
|
درد دل دل من از همه افگارترو ریش تر است به همه خسته دلان گو که پریشانی من بیشتر است ای دل! عاشق به چه گشتی تو چنین خوار شدی دلم از جان و جهان از همه درویش تراست گر تو گویی که تو عاشق شدی و بشکستی من درین ره بنگویم که دلم پیش تر است آنچه من می دهمت دل که نه جان است ولی ، تو بگو جان که عزیز است کجا در نظر است این نصیحت کنمت بشنو زمن خرده مگیر ، جان که در خط دل افتد به خدا پرثمر است من دل و گوش به حرف و سخن اوی ندادم هرگز! چه کنم؟ تیر نگاهش زمیان دل من در گذر است "عاشقی شیوهُ رندان بلاکش باشد " من چه گویم ؟ که چنین راه، رهی پرخطر است ای "هما " شب به سر آمد غزلت پایان بر که زداغ غم او دامنت از اشک تر است بهار۷۹ |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1385ساعت 11:8 قبل از ظهر توسط هما |
|
|
شاید ...
من شعر می نویسم شاید ، سبک شوم باید ، سبک شوم شاید که باد ... شاید که رود ... شاید که دست سرنوشت ... شاید که بلبل هم آشیان گل ... شاید که شمع ... شاید که قطره باران برساند به او پیام مرا شاید دل شکسته من را که روزگار ... ... برجاده ای غریب یک لحظه چشم بدوزید من از کرانه های دور من از میان این جاده غریب این بار دیده ام ، یک غبار آشنا انگار می کنم که یار باز آمده ... دلم انگار روشن است شاید دل شکسته من را کسی باور کند به عشق باور کند به مهر بهار ۸۱ |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1385ساعت 11:45 قبل از ظهر توسط هما |
|
|
سلام
امروز می خواهم شعری را از استادم آقای مهندس نوید هاشمی طبا برایتان بیاورم از کتاب " وقتی بریدی مهر " که به گفته خودش " تنها ایجاد ذهنیتی مشترک است با مخاطبان . آنان که سخن نامده برزبانشان را در کلامی مسجع یا آهنگین بازنمایی نموده ام " ۱ و اینک شعر :
ترک خیال شبان را دوست می دارم در این شب زنده داریها در این تاریکی مطلق خدا هست و خیال تو . کسی من را نمی خواهد صدایی بر نمی خیزد امیدی پا نمی گیرد " به جز شوق وصال تو !" خطا گفتم ! خطا گفتم ! تو را هرگز نمی جویم سخن از تو نمی گویم تو هم ای بی وفا هرگز مرا هرگز نخواهی دید از این گلخانه متروک گلی دیگر نخواهی چید . نمی خواهم بیندیشم به سودایی عبث حاشا ! نمی خواهم بیندیشم به این پندار سودایی: فراموشم نمی داری زمانی سربه زیر افکنده می آیی و آنگه دستهایت را برایم باز می داری و ... می گویی: خطا کردم جفا کردم ولی هرگز نمی دانی که من هرگز نخواهم این پشیمانی ! تو را با سر بلندی های تو من می پرستیدم تو را با آن غرور سخت همچون خویش می دیدم نمی خواهم جز این باشد دل آن یار سنگین دل غمین باشد حزین باشد مرا هرچند بشکستی نمی خواهم شکست تو نمی خواهم که اندوهی ببینم لحظه ای حتی در آن چشمان مست تو نمی خواهم تو را هرگز نمی یابم تو را هرگز ولی ترک خیال تو نمی دارم روا هرگز ...
۱ - بخشی از مقدمه کتاب |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1385ساعت 10:5 قبل از ظهر توسط هما |
|
|
گل عاشق
در فراسوی افق من گلی را دیدم از دل سنگ برون می آمد ... - گل ما عاشق بود - - دل من عاشق شد دل من عاشق گل دل من عاشق لبخند بهار دل من عاشق صحرا ها شد ... ای عاشق ! دل من را دریاب ... تابستان ۷۹ |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1385ساعت 10:31 قبل از ظهر توسط هما |
|
|
" دست روزگار"
قلب مرا که بی قرار درهم شکستن گلهای باغ بود این دست روزگار در باغ بی بهار همچون گلی شکست ! امروز در میان این باغ بی بهار گل های بی قرار داغ گل شکسته من را چه می کنند ؟ از دست روزگار ای دست روزگار ! فردا کدام باغ کدام گل کدام قلب بی قرار را خواهی شکست باز ؟ گله از دست روزگار !!! بهار ۸۱ |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1385ساعت 9:26 قبل از ظهر توسط هما |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
سلام
اینجا مرداب تنهایی منه رد نیلوفر پیچان رو که بگیری یه جایی بالاخره به یه مرداب می رسی اگه خوب نگا کنی یه پرنده سبز خسته رو می بینی (یه هما) که آروم کنار مرداب نشسته این تنها موجود زنده ایه که دورو بر مرداب می بینی تنهای تنها ... این هما که خیلی ها می گن نشونه سعادت و خوشبختیه وقتایی که از خوشبت کردن و خوشبخت شدن آدما ناامید می شه می ره کنار مردابش می شینه و با آب مرده درون مرداب درددل می کنه به امید اینکه گاهی پرنده هایی که دارن از آسمون بالای مرداب رد می شن صدای حرفاشو بشنون، حتی اگه جوابم ندن هما بازم خوشحال می شه اگه یه روز این مرداب خشک بشه هما چی کار کنه؟؟!! پس شما ها که مهربونید هما رو تنهاش نذارید ... |
| آرشیو موضوعی |
|
شعر متفرقه |
|
RSS
|