تبليغاتX
مرداب تنهایی
به جهان دلخوش از آنم که دلی خوش دارم××× آمدم من به جهان، تا که دلی، خوش دارم
        ما ، من ، ما

   هيچيم

   هيچيم و چيزي كم

   ما نيستيم از اهل اين عالم كه مي بينيد

   وز اهل عالم هاي ديگر هم

   يعني چه پس ، اهل كجا هستيم ؟

   از عالم هيچيم و چيزي كم .

    غم نيز چون شادي براي خود خدايي، عالمي دارد

    پس زنده باشد مثل شادي ، غم

   ما دوستدار سايه هاي تيره هم هستيم

    و مثل عاشق، مثل پروانه ،

    اهل نماز شعله و شبنم

    امّا

    هيچيم و چيزي كم

                      ***

    رفتم فراز بام خانه ، سخت لازم بود

     شب بود و مظلم بود و ظالم بود

     آنجا چراغ افروختم ، اطراف روشن شد

    و پشّه ها و سوسك ها بسيار

    ديدم كه اينك روشنايم خورده خواهد شد

    كِشتم اسير ِ بي مروت زَرده خواهد شد

    باغ شبم افسرده چون خون مرده خواهد شد

    خاموش كردم روشنايم را

    و پشّه ها و سوسك ها رفتند

    غم رفت ، شادي رفت

    و هول و حسرت ، ترك من گفتند

    و اختران خفتند

    آنگاه ديدم آنطرفتر ، ار سكنج بام

   يك دختر زيباتر از رؤياي شبنم ها

  - تنها

    انگار روح آبي و آب است

    انگار هم بيدار و هم خواب است

    انگار غم در كسوت شادي است

    انگار تصوير خدا در بهترين قاب است

   انگار ها بگذار

   بيمار !

   او آن "نمي داني و ميداني" است

   او لحظه فرّار جادوئي

   او جاودانه جاودانتاب است

   محض خلوص و مطلق ناب است

 

   از بام پايين آمدم، آرام 

   همراه با مشتي غم و شادي

   و با گروهي زخم ها و عدّه اي مرهم

   گفتيم بنشينيم

   نزديك سالي مهلتش يك دم

   مثل ظهور اوّلين پرتو

   مثل غروب آخرين عيساي بن مريم

   مثل نگاه غمگنانهُ ما

   مثل بچهُ آدم

   آنگه نشستيم و به خوبي خوب فهميديم

   باز آن چراغ روز و شب خامش تر از تاريك

   هيچيم و چيزي كم

                                                                                       مهدي اخوان ثالث (م.اميد)

                                                                                           تهران - فروردين ۱۳۶۹  

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم خرداد 1385ساعت 8:56 قبل از ظهر  توسط هما | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
عناوین مطالب وبلاگ
درباره وبلاگ
سلام
اینجا مرداب تنهایی منه
رد نیلوفر پیچان رو که بگیری یه جایی بالاخره به یه مرداب می رسی
اگه خوب نگا کنی یه پرنده سبز خسته رو می بینی (یه هما) که آروم کنار مرداب نشسته
این تنها موجود زنده ایه که دورو بر مرداب می بینی
تنهای تنها ...
این هما که خیلی ها می گن نشونه سعادت و خوشبختیه وقتایی که از خوشبت کردن و خوشبخت شدن آدما ناامید می شه می ره کنار مردابش می شینه و با آب مرده درون مرداب درددل می کنه
به امید اینکه گاهی پرنده هایی که دارن از آسمون بالای مرداب رد می شن صدای حرفاشو بشنون، حتی اگه جوابم ندن هما بازم خوشحال می شه
اگه یه روز این مرداب خشک بشه هما چی کار کنه؟؟!!
پس شما ها که مهربونید هما رو تنهاش نذارید ...

نوشته های پیشین
هفته سوم اسفند 1386
هفته چهارم مهر 1386
هفته سوم مرداد 1386
هفته دوم تیر 1386
هفته سوم مهر 1385
هفته اوّل مهر 1385
هفته چهارم شهریور 1385
هفته سوم شهریور 1385
هفته دوم شهریور 1385
هفته اوّل شهریور 1385
هفته چهارم مرداد 1385
هفته سوم مرداد 1385
هفته دوم مرداد 1385
هفته دوم تیر 1385
هفته دوم خرداد 1385
هفته اوّل خرداد 1385
هفته چهارم اردیبهشت 1385
هفته سوم اردیبهشت 1385
هفته دوم اردیبهشت 1385
هفته اوّل اردیبهشت 1385
آرشیو موضوعی
شعر
متفرقه
پیوندها
لبخند تلخ
سیب سرخ عاشقی
الما
فندق (آیدا)
بامداد سیاه
شهر من اشکنان
باد ما را خواهد برد
سکوت خسته باورهای من
روزگار تنهایی
شخص ثالث
مسجد و کلیسا
حرفهای یک دختر
یه دختر نامرئی
آوای بارون
عاشقانه ها
تنهایی ماه
دالان بهشت
مشاور روانشناسی(محمدرضا حلاج)
سحر...
ستاره مهربون
تبلیغات
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM