| تبليغات | X |
 |
 |
|
| به جهان دلخوش از آنم که دلی خوش دارم××× آمدم من به جهان، تا که دلی، خوش دارم |
|
"من مقصّرم"
هیچکس تمام ناگهان این دل مرا نمی شنید هیچکس خود مرا ندید! پــس چـــگونـــــــه از غــمــم سخن بـــــــــرم هیچکس دل مـــــــرا نخــــــواسـت بـــــــا خـــــودم چــگــونــــه بــــــــشــکـــنـــــم دلــــــــــــــــم شکسـت ولــــــــی کـــــسـی خـــرده های ایـن دل شکسته را ... . . . من که لـــــحظــــه لـــــحظــــه از خـــــــودم وز تـــمام این جهان نـــــــــــــــــــه فـــــــقــــــط خـــــــودم مــــنـــــزجــــــر شـدم مــــن مــــقـــــصّـــــرم ! مــــن مــــقـــــصّـــــرم ! هیچکس به من نگفت : نــــــه ! تــــــــو چــــــــرا ؟ گرچه هم کسی پــــــــاسخـــی نداد ولــــــی سکـــوتشـــان ســــخـت تــــر از تمام گفته هاست مــن چـــرا ؟ چــگـــونــــه ؟ مــن کــــجـــا نشسته ام در این جـــــهــــــان ؟ اشــــک های مـــن چـــــه بـــی صـــدا و بـــی نــــشـــان زروی گونه های زرد من چکید به روی برگ های سرد شعر !! غـــصـــه های من چــه نــــالـــــه گونه تــــلــــخ ســـــرد بـــــغـــــض ویــــن دل پـــــر از محبــــّــتــــم چـــه پــــر عـــداوتـــســـت و کــــــیــــــن من که قـــــهـــــر را هنـــــوز هـــمــچـــو مـــهــــر می نـــویـــســمــش یــــا کـــــه گـــــاه بــــــا تمـــام واژه هـــا نــــمی نـــویـــســمــش تـــا که شــــعـــــر نــــشــــکــــنـــــد از این کــــلـــا م مـــن بگـــو ! چـــگـــــونـــــه بــــا دلــــم قـــــهـــــر می کــنـــم ؟ مـــن بـــبـــیــــن ! چـــگـــــونـــــه بــــر خـــودم زخــــــم می زنـــم ؟ روزهای تـــــار و بــــی پـــنــــاه من آری، از تـــــمـــــام روزهای شـــب پـــــرم ! روزهایی کـــه در تـــــمـــــام آن گـــــریــــــه هم مـــــرا نخواست اضــــطـــــراب و اضــــطـــــراب و اضــــطـــــراب بـــــیــــــم و هــــــول و اضــــطـــــراب لـــــحظــــه های شــــعــــــر گفتنم لـــــحظــــه های نـــــــابِ نـــــــاب خـــــواب های بـــی نـــــقــــاب یـــــا کـــــه نـــــــه خـــــوابِ خـــــواب ! تا بحال دیده یا شنیده ای کسی به خـــــواب خـــــواب بیند و درون خـــــواب خـــــواب باشد او ؟ من در ایــن دهــــــــه ایـــن چـــنـــیـــن بــه خـــــواب رفته ام گــــرچـــه خـــــواب نــــام نــــارسی اسـت بـــــرای ایـــن من تـــــمـــــام شـــــب بــــه زور پـــلــک های خویش را به روی هــــم نــهـــاده ام . . . خسته ام ولــــی نــــه از شــبــــان تـــا ســــحــــــر نـــشــســـتـــه ام خسته ام خسته با دلـــــی شــکـــســـتـــه ام
با تـــــمـــــام عــــــمـــــــق درد خویش از درون این دل شکسته بـــــاز می زنـــم صـــــدا ! مــــــن مــــــقـــــــصّـــــرم ...
هـــمـــــای خـــســـتــــه |
|
+ نوشته شده در
شنبه چهارم شهریور 1385ساعت 10:19 بعد از ظهر توسط هما |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
سلام
اینجا مرداب تنهایی منه رد نیلوفر پیچان رو که بگیری یه جایی بالاخره به یه مرداب می رسی اگه خوب نگا کنی یه پرنده سبز خسته رو می بینی (یه هما) که آروم کنار مرداب نشسته این تنها موجود زنده ایه که دورو بر مرداب می بینی تنهای تنها ... این هما که خیلی ها می گن نشونه سعادت و خوشبختیه وقتایی که از خوشبت کردن و خوشبخت شدن آدما ناامید می شه می ره کنار مردابش می شینه و با آب مرده درون مرداب درددل می کنه به امید اینکه گاهی پرنده هایی که دارن از آسمون بالای مرداب رد می شن صدای حرفاشو بشنون، حتی اگه جوابم ندن هما بازم خوشحال می شه اگه یه روز این مرداب خشک بشه هما چی کار کنه؟؟!! پس شما ها که مهربونید هما رو تنهاش نذارید ... |
| آرشیو موضوعی |
|
شعر متفرقه |
|
RSS
|